Izdavač: Istorijski arhiv Beograda
Za izdavača: Mr Dragan Gačić
Glavni i odgovorni urednik: Mirjana Milenković
Priređivač: Vladimir Mijatović
Recenzent: Rade Ristanović
Stručni saradnik: Petar Petrović
Tehnički urednik: Zorica Smilović
Lektura: Tatjana Korićanac, Danijela Punišić
Tiraž: 500
Štampa: Abora
Luka Mladenović (Mijić) rođen je u Žitorađi kod Vladičinog Hana, 8. oktobra 1909. godine, kao jedan od sinova Milije i Leposave Mijić. Kao autor velikog broja dragocenih crteža starog Beograda njegovo delo ostalo je rasuto po celom gradu – od muzeja, biblioteka i arhiva, do kafana, kafića, pekara... Može se reći da je gotovo svaki žitelj Beograda video bar neki od njegovih crteža. Međutim, retko ko bi umeo da kaže nešto više o autoru tih svedočanstava o gradu koji polako, ali neumitno nestaje. Slikar je, u ovom slučaju, ostao u senci svog dela. Mladenović je Istorijskom arhivu Beograda još 1958. godine predao album fotoreprodukcija crteža starog Beograda, sa ukupno 97 snimaka, koji su korišćeni za ilustrovanje ove publikacije, a skoro tri decenije kasnije, 1987. godine, predao je i rukopis svoje autobiografije na 146 strana.
Autobiografija Luke Mladenovića je potresno štivo koje svedoči o dubokoj bugarsko-srpskoj podeljenosti stanovništva juga Srbije u vreme balkanskih ratova, o životu pod okupacijom u Prvom svetskom ratu, prilikama u međuratnom Beogradu i Srbiji, kao i fascinantnoj sudbini autora i njegove porodice u Drugom svetskom ratu.
Veoma važan momenat u njegovom životu bio je susret sa karikaturistom Pjerom Križanićem i sa direktorom Politike, Vladislavom Ribnikarom, koji je Luki Mladenoviću dodelio stipendiju i pomogao mu prilikom upisa u Umetničku školu, koju je pohađao kao vanredni đak od 1926. do 1931. godine. Časove večernjeg akta pohađao je kod profesora Ilije Šobajića, zajedno sa Prvoslavom Pivom Karamatijevićem i Brankom Šotrom.
Po završetku školovanja radio je kao grafičar, litograf i cinkograf za Politiku.
Cinkografski posao radio je i u Vojnom zavodu u Čačku, gde je dočekao Drugi svetski rat. Nemačke jedinice koje su ušle u Zavod zarobile su ga i poslale na prinudni rad u Nemačku. Na stanici u Hanoveru uspeo je da pobegne iz voza i dođe do Herforda (Severna Rajna−Vestfalija), gde se uspešno krio zahvaljujući poznavanju nemačkog jezika, da bi posle nekog vremena prešao je u Berlin kao dobrovoljni radnik.
Odluka da prebegne iz Herforda u Berlin, a potom iz Srbije u nacističku Nemačku dovede suprugu i sina, uticala je na Luku do kraja života. Pored užasa i patnji koje su u Berlinu doživeli, očigledno je bio prisutan i strah da se za to ne sazna u Beogradu. Smatrao je, možda s pravom, da nove komunističke vlasti ne bi imale razumevanja za njegov izbor, bez obzira na okolnosti pod kojima je on napravljen. Taj strah najbolje ilustruje Mladenovićeva do sada najpotpunija biografija, rađena za katalog izložbe njegovih crteža, koji je 2000. godine objavio Narodni muzej u Beogradu. U toj biografiji, rađenoj još za Lukinog života, piše da je „godine okupacije proveo u Beogradu”, a da „vremena i uslova za crtanje nije bilo”, nego je samo „povremeno doterivao svoje crteže”. Iako je Luka davao crteže za pomenutu izložbu i imao mogućnosti da autoru izložbe i kataloga predoči istinu o svom životu za vreme Drugog svetskog rata, on to nije učinio. Pretpostavljamo da je čak i tada kod Mladenovića postojala određena bojazan, te da se osećao sigurnije ukoliko neki tragovi prošlosti ostanu skriveni u arhivskim depoima.
Ovu uzbudljivu autobiografiju, koja prati tri autorove životne faze – odrastanje, život u Beogradu u međuratnom periodu, kao i u Nemačkoj tokom Drugog svetskog rata, Istorijski arhiv Beograda priredio je na 200 strana. Sam tekst praćen je odabirom ilustracija i fotografija koje upotpunjavaju životnu priču i delo ovog autora.
Za izdavača: Mr Dragan Gačić
Glavni i odgovorni urednik: Mirjana Milenković
Priređivač: Vladimir Mijatović
Recenzent: Rade Ristanović
Stručni saradnik: Petar Petrović
Tehnički urednik: Zorica Smilović
Lektura: Tatjana Korićanac, Danijela Punišić
Tiraž: 500
Štampa: Abora
Luka Mladenović (Mijić) rođen je u Žitorađi kod Vladičinog Hana, 8. oktobra 1909. godine, kao jedan od sinova Milije i Leposave Mijić. Kao autor velikog broja dragocenih crteža starog Beograda njegovo delo ostalo je rasuto po celom gradu – od muzeja, biblioteka i arhiva, do kafana, kafića, pekara... Može se reći da je gotovo svaki žitelj Beograda video bar neki od njegovih crteža. Međutim, retko ko bi umeo da kaže nešto više o autoru tih svedočanstava o gradu koji polako, ali neumitno nestaje. Slikar je, u ovom slučaju, ostao u senci svog dela. Mladenović je Istorijskom arhivu Beograda još 1958. godine predao album fotoreprodukcija crteža starog Beograda, sa ukupno 97 snimaka, koji su korišćeni za ilustrovanje ove publikacije, a skoro tri decenije kasnije, 1987. godine, predao je i rukopis svoje autobiografije na 146 strana.
Autobiografija Luke Mladenovića je potresno štivo koje svedoči o dubokoj bugarsko-srpskoj podeljenosti stanovništva juga Srbije u vreme balkanskih ratova, o životu pod okupacijom u Prvom svetskom ratu, prilikama u međuratnom Beogradu i Srbiji, kao i fascinantnoj sudbini autora i njegove porodice u Drugom svetskom ratu.
Veoma važan momenat u njegovom životu bio je susret sa karikaturistom Pjerom Križanićem i sa direktorom Politike, Vladislavom Ribnikarom, koji je Luki Mladenoviću dodelio stipendiju i pomogao mu prilikom upisa u Umetničku školu, koju je pohađao kao vanredni đak od 1926. do 1931. godine. Časove večernjeg akta pohađao je kod profesora Ilije Šobajića, zajedno sa Prvoslavom Pivom Karamatijevićem i Brankom Šotrom.
Po završetku školovanja radio je kao grafičar, litograf i cinkograf za Politiku.
Cinkografski posao radio je i u Vojnom zavodu u Čačku, gde je dočekao Drugi svetski rat. Nemačke jedinice koje su ušle u Zavod zarobile su ga i poslale na prinudni rad u Nemačku. Na stanici u Hanoveru uspeo je da pobegne iz voza i dođe do Herforda (Severna Rajna−Vestfalija), gde se uspešno krio zahvaljujući poznavanju nemačkog jezika, da bi posle nekog vremena prešao je u Berlin kao dobrovoljni radnik.
Odluka da prebegne iz Herforda u Berlin, a potom iz Srbije u nacističku Nemačku dovede suprugu i sina, uticala je na Luku do kraja života. Pored užasa i patnji koje su u Berlinu doživeli, očigledno je bio prisutan i strah da se za to ne sazna u Beogradu. Smatrao je, možda s pravom, da nove komunističke vlasti ne bi imale razumevanja za njegov izbor, bez obzira na okolnosti pod kojima je on napravljen. Taj strah najbolje ilustruje Mladenovićeva do sada najpotpunija biografija, rađena za katalog izložbe njegovih crteža, koji je 2000. godine objavio Narodni muzej u Beogradu. U toj biografiji, rađenoj još za Lukinog života, piše da je „godine okupacije proveo u Beogradu”, a da „vremena i uslova za crtanje nije bilo”, nego je samo „povremeno doterivao svoje crteže”. Iako je Luka davao crteže za pomenutu izložbu i imao mogućnosti da autoru izložbe i kataloga predoči istinu o svom životu za vreme Drugog svetskog rata, on to nije učinio. Pretpostavljamo da je čak i tada kod Mladenovića postojala određena bojazan, te da se osećao sigurnije ukoliko neki tragovi prošlosti ostanu skriveni u arhivskim depoima.
Ovu uzbudljivu autobiografiju, koja prati tri autorove životne faze – odrastanje, život u Beogradu u međuratnom periodu, kao i u Nemačkoj tokom Drugog svetskog rata, Istorijski arhiv Beograda priredio je na 200 strana. Sam tekst praćen je odabirom ilustracija i fotografija koje upotpunjavaju životnu priču i delo ovog autora.